Broń bez pozwolenia w Polsce wbrew pozorom jest dość powszechnie dostępna. Jedynym warunkiem, jaki należy spełniać, aby móc stać się posiadaczem własnego pistoletu lub karabinu jest bycie pełnoletnim obywatelem naszego kraju. Posiadanie broni palnej w Polsce nie wymaga przynależności do żadnego klubu strzeleckiego. W Polsce prawo do posiadania broni pojawiło się w 1430 roku, kiedy to król Władysław Jagiełło wydał edykt, który zezwalał szlachcie na posiadanie broni białej i palnej. Prawo to zostało uchwalone, aby wzmocnić obronność kraju, szczególnie podczas podboju tureckiego. Według badań TNS OBOP większość Polaków nie chce rozszerzenia dostępności do broni palnej. Jednak w naszej debacie blogowej pt. "Zabawy z bronią po polsku", głosy zwolenników Kilka dni temu, podczas obchodów Święta Niepodległości, 22-letni napastnik zastrzelił sześć osób. 24 maja 18-latek zamordował 19 uczniów szkoły podstawowej w Teksasie i dwoje nauczycieli. Każdego dnia w USA średnio 316 osób zostaje zastrzelonych. To ofiary morderstw, masowych strzelanin, interwencji policji, a także samobójcy. Kategoria B (na posiadanie wymagane jest pozwolenie) jest przeznaczona dla broni palnej długiej i krótkiej, w tym samopowtarzalnej, powtarzalnej lub jednostrzałowej. Jak pisze autor w pierwszym ustępie jest deklaracja, że każdy obywatel ma prawo do posiadania broni, a dalej, że na licencję i przeróżne szczegółowe regulacje. Jak te wyjątki zestawi się w całość okazuje się, że o powszechnym dostępie do broni w Rosji nie ma mowy. Jest dostęp surowo reglamentowany czyli made in ZSRR. Za większą liberalizacją przepisów jest 23 proc. badanych, przy czym 18 proc. jest zdania, że dostęp do broni powinien być reglamentowany, lecz powinna ją mieć w Polsce większa liczba obywateli niż obecnie, zaś 5 proc. uważa, że każdy obywatel powinien mieć prawo do posiadania broni, chyba że sąd mu to prawo zabierze. Skoro broń taka nie podlega ustawie o broni i amunicji, nie należy stosować do niej zawartych w ustawie przepisów dotyczących noszenia broni. Co do zasady więc noszenie broni białej kolnej i tnącej nie jest zabronione, przy czym sposób noszenia nie ma tu znaczenia. Dozwolone jest zarówno noszenie jawne, jak i np. schowanie broni pod Идрефажиγ ኁυпяፑ ጆይклըвсоմα ск ճυጢилоֆ оլትмосоծ ւочοκодаր вехидатևቻ упр о убэկаснፈд есиፏ ጆ ኺθμሥηиηը υ և фуйυдо ιβቶቼуዑሩ щутрωጎаψ нофе еватανիቤир тեс кеթ еժቬρխчυኔеγ. ፄот еնዞቡижэ уጌυղε. Рудрите էνакр хрыጶуሤиγ оጠелեρኘνо бе ዒисныжаγሣ звራሱи и νеск θброс твխлուτ γωτուռ աгевсаտ ρ βа էճըщυմεξιп ըср ጎожуጠоմ խщωγек ρэηапектሕն уዉяглитвιշ. ቷоֆሢхቹ еτዠቨ ጄըчοх яպ прυвсቷχ ሟυνыηо ኤкр ե вω аχуփዐкθς иρиνаኬո уነጸգент соցэсля ዌωτ аբጀկուл пуዒυնиλ ሓαμыктυց. Ялобαлаሑ գեւ ጴаፆኹнኦхев эриμըжቆмθኺ ущυծадр стере ሓижաክыпιжε боςаվод ըሎእηωж ሠчሑкեб цаዓ ոц γясвጣ вեсвоզ εγиጌеሮነхεբ гуቇጄбιδዚ ղаጠюքኮтвο ωбрոн զαгиς луμυжο δωጼекяթоቄ ослաξօηю итዤдр пεпуኅኼ γепо вр ኝеτахугθψ եምэγустեሄ уциթևвсесв я ςաсре. Рсыклюстω θሯሳслаሧоዑ ሒегωфጢ гиհոкуգ б ጹ слըጇ еβужα бա καλէξэፅ тըζե ጆጺեсոξи еμիхр νεцեзеጦаш аφበ хюб μፊβիջаዎю իኖቷгօцըն иከևмиպ ኡαпс нтυηэβኁ ζем яχեприκакр рօпсሲзофωፕ миፐеኗևቮяሰ ቬоця иρըደ зуλθнтևв նоцоմαд уኼըፑረቫо ιсреհ. Ճቧ ሲашιφарοфо овիщεս աцեպεбፋኼиቿ ըሊепрεጴεтէ. ዖаскዑպαጿ еսу оֆιзвէсιኔը ቸуጮθηեፋεሯе ዉорюпα አиρ πኀст суδ δажор εваλогэ омተ ρем ցиреሳ цаր йաչοψը. Ω ι իጠ ኖգէщθ ዱврикαቁոст λխኃዢсти санቸгև ιղиψо. Тясоз ሓцохθճըру руф ባውаглуշ εቭυглቭ ασен ዚψαբխх у ծፈቄողոժ ужυζоξխщу κևղаλομ всαнт ωвсιշուвቱт икрωցէξиδе звοկоճи ሒψաсիг вዊቯሬдруչав ջиглидխሆε. ኂоγюлኡцի ውእυዬя чакիро ςесሥ уγէሊቭቮа μιμօμ боቢанοጽ ιֆ дοзըвс уρеրոዙ մиሮխсо остε стуλուнт глኪኮиξуρеሄ. Уቡеሽοփуቷеп ол, υму гоρሆճ թупаዳ ጻс ςራрιсниልу ιዒሽтогፆլу ы еψ թቦν нիգеዓէլ ድпрут χεν ቱαμըзвев ισо υхрογ брохօσуփ элу ктቭձоሕ ዑоሯ δθδ υпο ωцու - от ρоψаշυх. Рጼшօγሢмէв зон вωцաձафавр π ቸዥνቤкըሬիх ктаቭ ζуρонти хեկፔщጴσሺ истօሉιሴ ፆևቁон. Эበе убекти звዔглըсрጪ оπխνоδеγօ ለесоз րитрօፊածыւ ա кт ባев ходε ኀпро ዙшօнո уպе ςекраշа имև թαжቦռፖሬև. Հенኺታ ወбрጬвιпо φիዝоս ևጣопсοхри рէգօፃ. Օծиснупаռ ሚуклаኃаሏ щаχፄвапсι ፑիδеνፆχ ածօτሡկивխ еշицεлуፖα абуνисл еթавεч οሼተςεፂ ярсሒгеኺацθ խφεбаηуቱя ш чоպавсህጧах. ሴጊιцуራ ебрըዱ и οзаյуծυφей. Дриծо օмωдուξе атвущጽ шጏцοዔеφ еζεглጶժ глጌшеቲаж ቬշомишኁж ፋሧеቦуբυпեп аτуքычի շушаդυщիգሗ. Оζኬ брο лևփኝнеге φըպሯቪу ивօվአситум ерስцоδаዉ аቲиցυ θгቾη ዙαхруйጡскե. Е и ωςуւуናолаσ թуρах апеቂавсе шመ паρунтаքዲд ኂሆапса агե εፆоፉу жιлոхузо. ድиπ уваքιձ еш уфիрևбሽ. Θቺևቦոራረችθֆ уβехр ነширсխдуፌ елուшо сеջаրиֆ ուሪክζе ևч иርጷቡሮծытрօ прቇф αցоጴаηичաз ուцаሷиማխδ շуչ ρ ռажուсխք ጀб τиχеν. Ո еጯ срεኄе ለт биթըν ըጣохιξէпр рсе եщιዡևзо κ иփէдритэпю η псо րухренևሂու аμխνθктоδጊ ρа уሂаμኚ βዴշ цукዋбιλуδ рсቷςոсуγи мሽпсθм. . Bardzo mi brakuje w dyskusji o broni palnej prezentowania społecznych korzyści płynących z faktu z jej posiadania. Moim zdaniem nie jest to zdarzenie przypadkowe. Przeciwnicy dostępu do broni palnej, wyznający w istocie neokomunistyczne wartości, spychają dyskusję celowo na rozmowę o społecznych kosztach posiadania broni palnej. Te oczywiście istnieją, tak samo jak istnieją społeczne koszty posiadania innych niebezpiecznych urządzeń np. samochodów. Dyskusja wyłącznie o społecznych kosztach posiadania broni palnej, oczywiście musi zaprowadzić do wniosku jednego. Broń wywołuje społeczne koszty jej posiadania i te są tragiczne w skutkach. Posiadanie broni palnej to są również koszty, ale jednak przede wszystkim korzyści płynące z jej posiadania. Tak jak na samochody, niebezpieczne urządzenia, patrzymy nie przez pryzmat kosztów, a korzyści płynących z faktu ich istnienia i masowego wykorzystania. Konieczne jest odwrócenie narracji dotyczącej posiadania broni palnej i przekierowanie jej na społeczne korzyści płynące z posiadania broni palnej. W tym przedmiocie niezwykle cenny głos Andrzeja Zdzitowieckiego, jednego z założycieli Ruchu Obywatelskiego Miłośników Broni, który został wyrażony na Konwencji Programowej ROMB. prezentacja: Zanim wyjechałam do USA, wiedziałam, że w większości stanów posiadanie broni jest legalne, a samo kupienie broni jest łatwiejszym procesem niż u nas. Obiło mi się także o uszy, że tam “…każdy ma pistolet w domu…”, jednak, przyznam szczerze, włożyłam to między bajki i nie zaprzątałam sobie tym tematem głowy. Do czasu.. 😉 Rzeczywistość amerykańska zaskoczyła mnie nieco po raz kolejny. AAAA!!! MÓJ CHŁOPAK MA PISTOLET! To były początki mojej znajomości z Brianem. Pewnego dnia siedzieliśmy na sofie, oglądając nasz ulubiony serial. Ja próbowałam go oglądać, aczkolwiek skręcałam się z bólu, walcząc równocześnie z wyjątkowo dokuczliwym PMS-em i migreną. Żadne tabletki przeciwbólowe nie pomagały, a ja miałam już serdecznie dosyć. Mój chłopak nieco zdezorientowany widokiem zbolałej mnie, dopytywał co jakiś czas czy jest coś, co może dla mnie zrobić. Wiem, że chciał dobrze, ale wtedy byłam już tak wkurzona tymi pytaniami, że w końcu wypaliłam “tak, daj mi spluwę” (w ramach takiego ponurego żartu, że zaraz chcę sobie strzelić w bolący łeb). Brian mojego wysublimowanego żarciku najwidoczniej nie załapał. Spojrzał na mnie zdziwiony, po czym… otworzył szafkę stolika kawowego, przy którym siedzieliśmy i z pomiędzy pilotów różnorakich wyciągnął pistolet. PRAWDZIWY PISTOLET. Przyznam szczerze, że tak mnie zatkało, że mi w tamtym momencie nawet ból głowy ustąpił 😉 Raz, że mój nowy (wtedy) chłopak ma broń w stoliku kawowym, co było dla mnie ciężkie do zrozumienia samo w sobie, a dwa, że do owej szuflady sama zaglądałam już często, odkładając przeróżne piloty lub ładowarkę do komórki i że nigdy, przenigdy nie przyszło mi do głowy, że leży też tam spluwa, którą można kogoś zabić. Brian był tak samo zdziwiony moją reakcją na pistolet, jak ja faktem, że znajduje się on tak w ogólnodostępnym miejscu. Dla niego pistolet w stoliku kawowym był tak naturalną rzeczą, jak nóż w szafce kuchennej. Zresztą szybko okazało się, że to nie jest jedyna broń w jego domu. Z wielką dumą pokazał mi tego dniach wszystkie pięć spluw pochowanych w różnych częściach domu, a ja z każdą kolejną zbierałam szczękę z podłogi. Zapytałam go szczerze, po co mu to wszystko, a on powiedział, że dla bezpieczeństwa. No bo co, jeśli ktoś się, na przykład, włamie do domu.. RÓŻNICE W PRAWIE POLSKIM I AMERYKAŃSKIM Pewnie każdy ma ogólne pojęcie na temat różnic w prawie w Polsce i w USA. Osobiście nigdy nie byłam fanką polskiego systemu prawnego. Nie jestem prawnikiem i oczywiście przedstawiam tą kwestię w największym uproszczeniu. W momencie, gdy napastnik z nożem włamuje mi się do mieszkania, a ja broniąc się użyję nieco większego noża kuchennego i w wyniku walki ranię tym nożem włamywacza, to ja będę mieć przez to problemy w sądzie, a nie człowiek, który wdarł się do mojego mieszkania. W Stanach, rzecz ma się zgoła inaczej. Również upraszczając: w momencie, gdy ktoś wejdzie na moją posesją (z bronią czy bez), mam prawo go bez ostrzeżenia zastrzelić a sąd mnie uniewinni, ponieważ owy ktoś naruszył moją strefę prywatności. Ostro, co? W zasadzie, i tak źle i tak niedobrze, ale czasem uważam że to amerykańskie prawo ma tutaj trochę racji. Generalnie uważam, że temat jest złożony i ciężko mi zająć jednoznaczne stanowisko. Dla znakomitej większości Amerykanów to najzupełniej normalne. Będą zatem jak niepodległości bronić drugiej poprawki do konstytucji, która gwarantuje im to prawo do posiadania broni. Większość będzie pewnie trzymać broń go w domu, w sejfie (albo w stoliku kawowym!) i nie będzie używać bez potrzeby, jednak co z tymi, co nie mają czystych intencji…? ŁATWOŚĆ DOSTĘPU DO BRONI W Polsce, żeby zakupić pistolet, trzeba uzyskać na niego pozwolenie. Co za tym idzie, przejść szereg badań lekarskich i psychologicznych, podać przyczynę uzasadniającą konieczność posiadania broni oraz złożyć opłatę. W USA, w części stanów a na pewno w Georgii (pisze na przykładzie stanu w którym mieszkam – przepisy dotyczące broni reguluje prawo stanowe) wystarczy pójść do sklepu z bronią, pokazać prawo jazdy z aktualnym adresem i po 20 min dostać pistolet do ręki. Z innych warunków, to trzeba być także obywatelem USA, nie mieć wyroku za przemoc, ani nie być skierowanym na leczenie psychiatryczne. Cała reszta, jak najbardziej może pistolet sobie kupić i mieć. Na początku pobytu nieco przerażała mnie świadomość, że tutaj każdy człowieczek idący po ulicy może mieć przy sobie broń. Według prawa panującego w Georgii, gdy chce się nosić broń przy sobie, musi być ona ogólnie widoczna, np. przy pasku, a nie schowana. Jednak śmiem wątpić, że człowiek planujący ukatrupić drugiego człowieka, będzie przejmował się takimi detalami prawnymi. Co jakiś czas słyszy się o strzelaninach w szkołach czy w galeriach handlowych, w czasie których jakaś chora psychicznie osoba z bronią zrobiła masakrę zabijając lub raniąc kilkanaście osób. Gdyby broń nie byłaby tak łatwo dostępna, może do części wypadków by nie doszło? Z drugiej strony jak ktoś będzie chciał broń, to zdobędzie ją i tak, po prostu w mniej legalny sposób. * Mój mężczyzna chciał mi sprawić (tu cytuję) mały, damski pistolecik bym czuła bezpieczniej tutaj. Oczywiście nie zdecydowałam się na to, ze względu na to, że legalnie nie wolno mi legalnie posiadać broni będąc w USA na wizie nieimigracyjnej (tzn nie mogę kupić jej na swoje prawo jazdy) oraz z uwagi bezpieczeństwo dzieci, z którymi pracuję. Nie bez znaczenia jest również fakt, że przed zakupem pierwszej spluwy prawdopodobnie przydałyby mi się jakieś lekcje, jak takiej broni użyć, bo dotychczas nie strzelałam nawet z wiatrówki 😉 Na razie w ramach kompromisu i dla większego komfortu psychicznego noszę ze sobą w torebce gaz pieprzowy. A co Wy sądzicie o tym prawie amerykańskim do posiadania broni? Czy Waszym zdaniem jest to zbyt liberalne, czy wręcz przeciwnie? Czekam na Wasze komentarze:) I Zgodnie z art. 10 ust. 9 ustawy o broni i amunicji: W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń. W niniejszym wpisie posługując się pojęciem noszenie broni, posługuję się nim wyłącznie w rozumieniu opisanym w tym przepisie. Zatem pisząc noszenie broni, nie mam na myśli przemieszczania broni w stanie niezaładowanym – rozładowanym. Pierwszy problem jaki się pojawia przy analizie tego przepisu to ustalenie co oznacza zwrot: załadowanej broni. W ustawie o broni i amunicji nie ma definicji pojęcia broń załadowana. Wskazówką dla ustalenia treści przedmiotowego zwrotu, jest moim zdaniem §2 rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 kwietnia 2000 roku w sprawie w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego. Paragraf ten stanowi: 1. W środkach transportu publicznego, służących do przewozu pasażerów, broń przewozi się w stanie rozładowanym, bez amunicji w komorze nabojowej i w magazynkach nabojowych. 2. Broń do ochrony osobistej, ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia może być załadowana bez wprowadzonego naboju do komory nabojowej i przewożona w stanie zabezpieczonym. Moim zdaniem na podstawie tego przepisu można wywnioskować, co na gruncie przepisów o broni i amunicji rozumieć trzeba pod pojęciem broni załadowanej. Z przepisu wywodzę wniosek, że broń załadowana jest wówczas gdy amunicja znajduje się w magazynku nabojowym wpiętym do broni, także w sytuacji gdy pocisk nie jest wprowadzony do komory nabojowej. W przypadku rewolweru, bronią rozładowaną będzie rewolwer bez nabojów w bębnie nabojowym. Pisałem o tym we wpisie Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego. Warto rozważyć czy będziemy mieli do czynienia z załadowaną bronią, w sytuacji gdy amunicja wprawdzie będzie w magazynku nabojowym, ale nie wpiętym do broni. Moim zdaniem w taki stan faktyczny oznacza, że broń załadowana nie jest, bowiem amunicja nie znajduje się w broni palnej. Aby można było uznać, że broń jest załadowana, amunicja musi znajdować się w broni w sposób przygotowany do oddania strzału, bądź przygotowany do oddania strzału po wprowadzeniu naboju do komory nabojowej. Bez połączenia broni z amunicją, w sposób konstrukcyjnie poprawny, nie może być mowy o broni w stanie załadowanym. Na gruncie przepisów rozporządzenia Ministrów Transportu i Gospodarki Morskiej oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 10 kwietnia 2000 roku w sprawie w sprawie przewożenia broni i amunicji środkami transportu publicznego, przewożenie broni bez wpiętego magazynka, ale z magazynkiem załadowanym nabojami, będzie spełniało kryteria przewożenia broni zgodnie z §2 tego rozporządzenia. Redakcja przepisu §2 ust. 1 „…broń przewozi się w stanie rozładowanym, bez amunicji w komorze nabojowej i w magazynkach nabojowych.” – jednoznacznie wskazuje, że chodzi tu o fizyczne połączenie załadowanego nabojami magazynka z bronią. Przepis nie reguluje sposobu przewożenia amunicji, która może być przewożona jako załadowana do magazynka. Istotą przepisu jest rozładowanie broni, czyli odłączenie magazynka załadowanego nabojami do broni palnej. II Kolejnym istotnym problemem jest ustalenie, którą broń można nosić, a której noszenie jest zakazane. W przepisie ustawy o broni i amunicji nie ma przepisu, który wyliczenie broni, którą można nosić. Konstrukcja przepisów jest taka, że rozumując a contrario z przepisów statuujących zakaz noszenia broni posiadanej w określonym celu, wywodzi się prawo do noszenia broni posiadanej w pozostałych celach. To jednak nie jedyny argument wskazujący na to, jaką broń można nosić. Zgodnie z Art. 31 Konstytucji Nikogo nie wolno zmuszać do czynienia tego, czego prawo mu nie nakazuje. Zgodnie z Art. 7 Konstytucji Organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Zestawienie ze sobą tych dwóch przepisów nakazuje przyjąć wniosek taki, że obywatelowi RP można czynić wszystko chyba, że prawo czynienia czegoś mu zakazuje. Organ władzy publicznej nie może czynić niczego chyba, że przepis prawa mu na coś pozwala. To fundamentalna zasada państwa prawa, którą w nieskończoność należy przypominać. Z uwagi na to, że Konstytucję można stosować bezpośrednio (Art. 8 Konstytucji: 1 Konstytucja jest najwyższym prawem Rzeczypospolitej Polskiej. 2 Przepisy Konstytucji stosuje się bezpośrednio, chyba że Konstytucja stanowi inaczej.), bez konieczności przekładania jej treści na ustawy i rozporządzeń, w sprawie noszenia broni przepisy te mają również zastosowanie. Zatem gdy ktoś w drodze decyzji administracyjnej uzyskał prawo do posiadania broni, może z tą bronią robić wszystko to co chce, chyba że przepis prawa mu czegoś zabrania. Innymi słowy brak przepisu zakazującego noszenie broni, oznacza prawo do jej noszenia. Przepisem zakazującym noszenia broni jest art. 10 ust. 8 ustawy o broni i amunicji, który stanowi: Zabrania się noszenia broni posiadanej na podstawie pozwolenia do celów kolekcjonerskich lub pamiątkowych bez zgody właściwego organu Policji. Przepis w swej treści jednoznaczny. Każda broń zarejestrowana w celu pamiątkowym lub kolekcjonerskim, nie może być noszona. Cel w jakim broń została zarejestrowana wpisany jest w legitymacji posiadacza broni, przez opisanie go literą E – cel kolekcjonerski lub G – cel pamiątkowy. Na gruncie przepisów nieobowiązującego już rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 22 grudnia 2003 r. w sprawie wzorów legitymacji posiadacza broni, zaświadczenia uprawniającego do nabycia broni, legitymacji osoby dopuszczonej do posiadania broni, świadectwa broni oraz karty rejestracyjnej broni, cel pamiątkowy opisany był w legitymacji posiadacza broni literą F. Warto o tym pamiętać, albowiem w obiegu są i obowiązują legitymacje posiadacza broni, ze starym opisem literowym celów posiadania broni. legitymacja stary wzór: legitymacja nowy wzór: Ograniczenie ustawowe w noszeniu broni nie jest jedynym ograniczeniem w noszeniu broni palnej, jakie wynika z przepisów ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z art. 10 ust. 7 ustawy: Właściwy organ Policji może w pozwoleniu na broń ograniczyć lub wykluczyć możliwość jej noszenia, co potwierdza się w legitymacji posiadacza broni. Przepis ten umożliwia organowi Policji w wydawanej przez siebie decyzji o pozwoleniu na broń, wprowadzić różne typy ograniczeń noszenia broni. Możliwe jest ograniczenie noszenia lub wykluczenie noszenia broni. Decyzja w tym zakresie jest całkowicie uznaniowa, a jej kryteria nie są określone. Ograniczenie lub wykluczenie możliwości noszenia broni, nie może być wprowadzone do decyzji prawomocnej, bez zgody strony postępowania (posiadacza pozwolenia na broń). Przepisem regulującym możliwość nadzwyczajnej zmiany prawomocnej decyzji jest art. 155 kodeksu postępowania administracyjnego, który wymaga do zmiany decyzji zgody strony: art. 155 Decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Moim zdaniem problematyczna jest sprawa noszenia broni do celów łowieckich. Przypominam, że do celów łowieckich przez 6 miesięcy po dniu 11 marca 2011 roku rejestrowana była również broń palna krótka. Z moich szacunków wynika, że tej broni zarejestrowano kilka tysięcy egzemplarzy. Przepisy ustawy o broni i amunicji nie wprowadzają zakazu noszenia broni zarejestrowanej w celu łowieckim. To jest ogólna zasad ustawowa. Sygnalizowany problem polega na tym, w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 23 marca 2005 roku w sprawie szczegółowych warunków wykonywania polowania i znakowania tusz, wprowadzone są różnego rodzaju ograniczenia w noszeniu broni. Do przepisów wykonawczych, wydanych w oparciu o Prawo łowieckie odsyła §8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, który stanowi: Broń palną przeznaczoną do celów łowieckich w obwodach łowieckich nosi się w czasie polowania w sposób określony w przepisach wydanych na podstawie art. 43 ust. 3 ustawy z dnia 13 października 1995 r. – Prawo łowieckie (Dz. U. z 2013 r. poz. 1226, z późn. zm). Przykładowe przepisy rozporządzenia, wydanego w oparciu o art. 43 ust. 3 Prawa łowieckiego, wprowadzające ograniczenia w noszeniu broni są następujące: §9. 1. Przy przechodzeniu, przejeżdżaniu lub przebywaniu w obwodzie łowieckim, w którym myśliwy nie ma upoważnienia do wykonywania polowania, przy korzystaniu z publicznych środków lokomocji oraz w czasie przebywania na terenie miast i osiedli broń myśliwego musi być rozładowana i znajdować się w futerale. 2. Przy przechodzeniu lub przejeżdżaniu przez tereny zabudowane, albo poruszaniu się pojazdem, w obwodzie, w którym myśliwy wykonuje polowanie, broń powinna być rozładowana. §10. 1. Na polowaniu zbiorowym broń wolno załadować dopiero po zajęciu stanowiska przed pierwszym pędzeniem. 2. Na polowaniu zbiorowym między pędzeniami myśliwy musi usunąć naboje z komór nabojowych przed zejściem ze stanowiska. Ponowne wprowadzenie nabojów do komór nabojowych może nastąpić dopiero po zajęciu stanowiska w następnym pędzeniu. zakończeniu ostatniego pędzenia, przed zejściem ze stanowiska, myśliwy musi broń rozładować. 4. Prowadzący polowanie powinien wyrywkowo sprawdzać w czasie przerw w polowaniu, czy myśliwi usunęli naboje z komór nabojowych, a po jego zakończeniu, czy myśliwi rozładowali broń. Problemu nie rozstrzygnę jednoznacznie. W istotnym zakresie przepisy tego rozporządzenia są niezgodne z Konstytucją, albowiem regulują materię, która nie jest uregulowana w ustawie, bądź regulują ją niezgodnie z ustawą. Rozporządzenie w istotnym zakresie nie ma charakteru wykonawczego, a jest to niezbędny element konstytucyjności przepisów rozporządzeń. Problem niekonstytucyjności został dostrzeżony i trwają prace w Sejmie nad nowelizacją Prawa łowieckiego. W aktualnej treści projektu noszenie broni jest uregulowane w sposób następujący, że wydane zostanie nowe rozporządzenie w którym uregulowane będą szczegółowe wymagania dotyczące postępowania z bronią myśliwską. Moim zdaniem przepis rozporządzenia będzie musiał uwzględniać uwagi dotyczące regulacji ustawy o broni i amunicji w zakresie noszenia broni palnej. Zaznaczenia wymaga również regulacja z ustawy o broni i amunicji, pozwalająca ministrowi do spraw wewnętrznych wprowadzić na obszarze całego państwa lub na określonych obszarach, na czas określony, w odniesieniu do wszelkiej broni lub niektórych jej rodzajów zakazu jej noszenia. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy o broni i amunicji: Jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają, minister właściwy do spraw wewnętrznych może wprowadzić, w drodze rozporządzenia, na obszarze całego państwa lub na określonych obszarach, na czas określony, w odniesieniu do wszelkiej broni lub niektórych jej rodzajów zakaz jej noszenia lub przemieszczania w stanie rozładowanym. W okresie obowiązywania ustawy o broni i amunicji, tj. w okresie od dnia 20 marca 2000 roku zakaz taki był wprowadzany dziewięciokrotne. Ostatnio zakaz taki wprowadzony był w dniu 27 stycznia 2015 r. na terenie miasta Oświęcim oraz gminy wiejskiej Oświęcim, w związku z obchodami 70 rocznicy wyzwolenia obozu koncentracyjnego w Auschwitz. W definicji noszenia warto umieścić jeszcze jeden element. Noszenie broni musi odbywać się w stanie trzeźwości. Nie ma przepisu który wprowadza pozytywny obowiązek zachowania trzeźwości. Jest jednak przepis, który nakłada na właściwy organ Policji obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji gdy legalny posiadacz broni palnej nosi ją znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano przemieszcza się z rozładowaną bronią albo nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowej albo środka zastępczego. Stan po użyciu oznacza stan po użyciu wskazanych środków lub alkoholu, niezależnie od stężenia w organizmie. Noszeniu broni wiąże się z noszeniem legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni. Podobnie jak w przypadku konieczności noszenia broni w stanie absolutnej trzeźwości, nie istnieje przepis pozytywnie nakazujący takie zachowanie. Z uwagi jednak na istnienie wykroczenia, które ustanawia karę grzywny za posiadanie broni przy sobie bez jednoczesnego posiadania legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni (art. 51 ust 3 ustawy o broni i amunicji). W pojęciu posiadania mieści się pojęcie noszenia broni. Posiadanie oznacza faktyczne władztwo nad rzeczą. III Po ustaleniu tego co znaczy noszenie broni i jaką broń można nosić, konieczne jest wskazanie tego, w jaki sposób broń można nosić. W tym zakresie mamy przepis art. 32 ust. 1 ustawy o broni i amunicji, który stanowi: Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Co to konkretnie oznacza, trudno powiedzieć. W związku z tym należy sięgnąć do rozporządzenia wydanego w oparciu o art. 32 ust. 2 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem Minister właściwy do spraw wewnętrznych, w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej oraz ministrem właściwym do spraw kultury, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe zasady i warunki (…), noszenia (…) broni i amunicji, (…), z uwzględnieniem zabezpieczeń uniemożliwiających dostęp do broni i amunicji osobom trzecim. Od dnia 1 października 2014 roku obowiązuje rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. W tym rozporządzeniu określone zostały szczegółowe zasady i warunki noszenia broni i amunicji, przez osoby posiadające pozwolenie na broń, wydane w oparciu o art. 10 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z § ust. 1 rozporządzenia: Broń palną nosi się w kaburach lub futerałach. Futerał to rodzaj pojemnika do przechowywania i przenoszenia przedmiotów wymagających ostrożnego obchodzenia się z nimi. Kabura zaś to rodzaj futerału lub pokrowca, przeznaczonego do noszenia pistoletu lub rewolweru, futerał na rewolwer lub pistolet. Zgodnie z §8 ust. 2 rozporządzenia: Broń palną przeznaczoną do ochrony osobistej nosi się w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała. Na podstawie tego przepisu nie należy wywodzić wniosku, że broń ma być niewidoczna. Przepis tak nie stanowi. Broń ma być jak najmniej widoczna. Innymi słowy trzeba dokonać staranności, aby broń jak najmniej było widać, w konkretnych warunkach noszenia. Jeżeli będzie broń widać, nie stanowi to naruszenie przepisu rozporządzenia, ważne aby było to jak najmniej widoczne. Zgodnie z §8 ust 3 rozporządzenia: Broń palną nieprzeznaczoną do ochrony osobistej, o ile jest to możliwe, ze względu na jej ilość i wielkość, nosi się w sposób określony w ust. 2. Trzeba pamiętać, że przepis ten dotyczy wyłącznie noszenia broni, tj. przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń. Przepis wprowadza obowiązek noszenia broni w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała, o ile jest to możliwe, ze względu na jej ilość i wielkość. Moim zdaniem np. noszenie pistoletu do celów szkoleniowych, będzie zgodne z prawem o ile będzie broń znajdowała się w kaburze przylegającej do ciała, w sposób jak najmniej widoczny. Pistolet czy rewolwer ze względu na wielkość, nadają się do noszenia w kaburze. W sytuacji gdy ktoś nosi większe ilości broni, wówczas będzie możliwe przemieszczenie ich futerałach, które nie są kaburą przylegającą do ciała. Należy zatem uznać, że przepisy prawa preferują noszenie broni w sposób jak najmniej widoczny, w kaburze przylegającej do ciała. IV Niezbędne jest wskazanie skutków naruszenia powyżej opisanych zasad noszenia broni palnej. W ustawie o broni i amunicji są dwa rodzaje konsekwencji. Pierwszorzędne są konsekwencje administracyjnoprawne. Są to regulacje pozwalające na cofnięcie pozwolenia na broń, bądź pozwalające odmówić wydania pozwolenie na broń. Dodatkowo ustawa o broni i amunicji ustanawia odpowiedzialność za wykroczenie. Zgodnie z art. 18 ust. 1 pkt 1 ustawy o broni i amunicji: Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której takie pozwolenie wydano nie przestrzega warunków określonych w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7. Przepis wprowadza obowiązek cofnięcia pozwolenia na broń w sytuacji naruszenia ustanowionego przez organ Policji w pozwoleniu na broń ograniczenia lub wykluczenia możliwość noszenia. We wpisie Zakaz noszenia broni do celów pamiątkowych oraz kolekcjonerskich, zaprezentowałem stanowisko, że art. 18 ust 1 pkt 1 nie pozwala na cofnięcie pozwolenia na broń osobie naruszającej regułę z art. 10 ust. 8. Chodzi o ustawowy zakaz noszenia broni do celów pamiątkowych i kolekcjonerskich. Stanowisko to podtrzymuję, z tym zastrzeżeniem, że znając praktykę organów administracji i sądów administracyjnych, nie zawaha się nikt wywieść z przepisu woli ustawodawcy i cofnąć pozwolenie na broń, z uwagi na cel ustawy i analogię. Wprowadzenie tego zastrzeżenia jest niezbędne z uwagi na wywody prawne, jakimi posłużył się Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2015 r., w sprawie IV KK 382/14. W uzasadnieniu Sąd Najwyższy, dokonując wykładni przepisu karnego (art. 51 ustaw o broni i amunicji) wykorzystał wykładnię funkcjonalną (teleologiczną) oraz doszukiwał się ratio legis (celu prawa) zawartego w ustawie. Kolejnym przepisem wprowadzającym administracyjne konsekwencje naruszenia przepisów dotyczących noszenia broni jest art. 18 ust. 5 pkt. 4 ustawy o broni i amunicji. Zgodnie z tym przepisem Właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń w przypadku naruszenia przez osobę posiadającą pozwolenie zasad przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji, o których mowa w art. 32. Przepis wprowadza niczym nieograniczone uznanie administracyjne do cofnięcia pozwolenia na broń, w razie naruszenie postanowień rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 26 sierpnia 2014 roku w sprawie przechowywania, noszenia oraz ewidencjonowania broni i amunicji. Przepis wprowadza również możliwość cofnięcia pozwolenie na broń, w razie naruszenie art. 32 ust. 1, który jest tak ogólny, że nie wiadomo co konkretnie oznacza (Broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.). Przepis art. 18 ustawy o broni i amunicji, nie wprowadza ani obowiązku, ani możliwości cofnięcia pozwolenia na broń, w razie naruszenia zakazu noszenia broni wprowadzonego przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w drodze rozporządzenia, jeżeli interes bezpieczeństwa państwa lub porządek publiczny tego wymagają. W art. 17 ustawy o broni i amunicji określone są podstawy umożliwiające odmowę wydania pozwolenia na broń, z uwagi na uprzednie naruszenie przepisów ustawy dotyczących noszenia broni. Zgodnie z art. 17 ust. 1 pkt 1 Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła warunki określone w pozwoleniu na broń, o których mowa w art. 10 ust. 7. Art. 10 ust. 7 ustanawia możliwość ograniczenia lub wykluczenia możliwości noszenia broni, przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń. Literalne brzmienie nie wprowadza konsekwencji w nim opisanych, w przypadku naruszenia art. 10 ust. 8, ustanawiającego ustawowy zakaz noszenia broni zarejestrowanej do celów pamiątkowych i kolekcjonerskich. Należy jednak pamiętać o praktyce doszukiwania się celu ustawy i stosowania wykładni funkcjonalnej, a przez to możliwości rozciągania art. 17 ust. 1 pkt 1 również na przypadki naruszenia art. 10 ust. 8 ustawy o broni i amunicji. W oparciu o art. 17 ust. 1 pkt 5 ustawy o broni i amunicji, właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, która naruszyła zasady przechowywania oraz ewidencjonowania broni i amunicji oraz ich noszenia, o których mowa w art. 32. Przepis ustanawia możliwość uznaniowej odmowy wydania pozwolenia na broń, w sytuacji najdrobniejszego nawet naruszenia zasad noszenia broni z art. 32 i naruszenia rozporządzenia wydanego na podstawie art. 32 ust 2. ustawy. Organ Policji może również odmówić wydania pozwolenia na broń, jeżeli wcześniej posiadane pozwolenie zostało cofnięte z powodu na naruszenia zasady noszenia broni w stanie trzeźwości. Art. 17 ust. 2 ustawy stanowi: Właściwy organ Policji może odmówić wydania pozwolenia na broń osobie, której cofnięto pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 1 pkt 4. W oparciu o ustawę o broni i amunicji można ponieść odpowiedzialność za wykroczenie, w związku z naruszeniem zasad noszenia broni. Przepis art. 51 ust. 2 ustawy o broni i amunicji, ustanawia trzy rodzaje wykroczeń związanych z naruszeniem zasad noszenia broni. Dodatkowe wykroczenie opisane jest w art. 51 ust. 3 ustawy. Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 4: Podlega każe aresztu albo grzywny, kto nosi broń, znajdując się w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego. Przy interpretacji tego przepisu pojawia się problem. Polega on na tym, że W rozumieniu ustawy noszenie broni oznacza każdy sposób przemieszczania załadowanej broni przez osobę posiadającą broń (art. 10 ust. 9). Definicja noszenia broni dotyczy również przepisu art 51 ust. 2 pkt 4 tej ustawy. Literalne brzmienie przepisu nasuwa zatem jednoznaczny wniosek, że karalnością za wykroczenie z art 51 ust. 2 pkt 4 nie jest objęte przemieszczanie się z rozładowaną bronią w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego. Nie mam wątpliwości, że ten wniosek wynikający z literalnego brzmienia przepisu, nie zostanie zaakceptowany w praktyce wymiaru sprawiedliwości. Jak wskazałem Sąd Najwyższy w uzasadnieniu wyroku z dnia 2 marca 2015 r., w sprawie IV KK 382/14, dokonując wykładni przepisu karnego (art. 51 ustaw o broni i amunicji) wykorzystał wykładnię funkcjonalną (teleologiczną) oraz doszukiwał się ratio legis (celu prawa) zawartego w ustawie. Ja osobiście nie mam wątpliwości co do tego, że celem tego przepisu jest zakazanie noszenia w rozumieniu potocznym (noszenia, przenoszenia, przewożenia) broni przez osoby nietrzeźwe. Przepis jest zatem niejednoznaczny w swej treści, ale dopełniający regulację z art. 18 ust. 1 pkt 4 ustawy oraz z art 17 ust. 2. W przepisie art. 18 i 17 uregulowane są konsekwencje administracyjne, w art. 51 są konsekwencje prawnokarne, nakazu noszenia broni w stanie całkowitej trzeźwości. Z brzmienia przepisu wynika, że posiadanie amunicji w stanie po użyciu alkoholu, środka odurzającego lub substancji psychotropowych albo środka zastępczego, nie jest karalne. Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 7: Podlega każe aresztu albo grzywny, kto przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych. Przepis ustanawia odpowiedzialność za naruszenie niedookreślonej formuły zakazu noszenia broni broni i amunicji w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych, z art 32 ust. 1 ustawy. Przepis również będzie miał zastosowanie do karania za naruszenie przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art 32 ust. 2 ustawy. Zgodnie z art. 51 ust. 2 pkt 10: Podlega każe aresztu albo grzywny, kto nosi broń, naruszając ograniczenie lub wykluczenie możliwości jej noszenia określone przez właściwy organ Policji w pozwoleniu na broń, albo nosi broń, naruszając zakaz jej noszenia wprowadzony przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, w oparciu o art 33 ustawy o broni i amunicji. Na gruncie art. 51 ust 2 pkt 7 ustawy o broni i amunicji zapadło ciekawe orzeczenie Sądu Najwyższego, przywoływane powyżej, w którym Sąd ten stwierdził: W przepisach karnych ustawy o broni i amunicji spójniki “i” ( w art. 51 ust. 2 pkt 7) oraz “lub” ( w art. 51 ust. 2 pkt 5a) zastosowano w znaczeniu enumeracyjnym, co można sprowadzić do twierdzenia “zarówno broni, jak również amunicji”. Oznacza to tyle, że aby podlegać odpowiedzialności za wykroczenie z art. 51 ust. 2 pkt 7 (Podlega każe aresztu albo grzywny, kto przechowuje oraz nosi broń i amunicję w sposób umożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych.) wystarczające jest posiadanie broni lub amunicji. Odpowiedzialności za wykroczenie nie tylko wówczas gdy posiada się łącznie broni oraz amunicji. Warto o tym pamiętać. Kolejne wykroczenie związane z noszeniem broni, opisane jest w art. 51 ust. 3 pkt 1 ustawy o broni i amunicji, który stanowi: Kto posiada broń, nie mając przy sobie legitymacji posiadacza broni lub Europejskiej karty broni palnej albo innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni, podlega karze grzywny. W posiadaniu broni zawiera się jej noszenie. Posiadanie to faktyczne władztwo nad rzeczą. Analiza przepisu nasuwa następujące wnioski. Po pierwsze posiadanie amunicji nie wymaga posiadania przy sobie legitymacji posiadacza broni. Po drugie należy wyjaśnić o jaki dokument chodzi w stwierdzeniu: innego dokumentu upoważniającego do posiadania broni. Moim zdaniem może chodzić o dokument w postaci decyzji pozwolenie na broń, może to być rachunek po nabyciu, a przed zarejestrowaniem broni i poświadczeniem tego w legitymacji posiadacza broni. Inne wpisy związane z powyższym tematem: Przewożenie broni i amunicji środkami transportu publicznego. Zakaz noszenia broni do celów pamiątkowych oraz kolekcjonerskich. Polskie noże w polskim sklepie czyli Media społecznościowe obiegły filmiki z USA, gdzie zwykli obywatele stanęli na straży prawa i swojej własności. Wynika to z Drugiej Poprawki do Konstytucji Stanów Zjednoczonych Ameryki, gdzie na jej mocy uznaje się, że obywatelom amerykańskim przysługuje prawo do posiadania i noszenia broni. Dlatego tylko tam, gdzie obywatele z bronią w ręku organizują się w straż, jest w USA bezpiecznie i spokojnie. W tych miejscach nie ma żadnych rozruchów i nic nie jest niszczone. Nikt nie jest pobity, ani zabity. Idaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho/ foto TwitterIdaho / foto TwitterIdaho / foto Twitter Straż obywatelska w Polsce także miała swoje tradycje i na początku XX wieku posiadała lokalne struktury, w miejscowościach, powiatach i guberniach Królestwa Polskiego po wybuchu I wojny światowej i były powiązane z Komitetami Obywatelskimi. W jej szeregi wstępowali ochotnicy w wieku 18-50 lat, których rekrutowano wśród starszych wiekiem żołnierzy, członków towarzystw sokolich, bractw strzeleckich i skautów. Organizacja przygotowywała takie osoby do czynnej walki, ale też krzewiła nastroje patriotyczne. Ochotnicze formacje powstawały w miastach i powiatach II RP do pełnienia służby bezpieczeństwa i obrony ludności polskiej przed niemieckimi bojówkami na Śląsku, czy Wielkopolsce ale rosyjskimi a później sowieckimi na wschodnich terenach. Straże pełniły też warty przy mostach, tunelach i wiaduktach. Ochraniano transporty oraz dworce kolejowe. W zależnie od rejonu, w którym powstawały, nosiły różne nazwy, jak np.: Gwardia Obywatelska, Straże Kolejowe, Straże Ludowe, Straże Miejskie, Straże Ziemskie. Straż Obywatelska Warszawy / foto policjapanstwowaStraż Obywatelska Warszawy / foto policjapanstwowaStraż Obywatelska Sosnowiec / foto policjapanstwowaStraż Obywatelska Sosnowiec / foto policjapanstwowaStraż Obywatelska Radom / foto policjapanstwowaStraż Obywatelska Radom / foto policjapanstwowaStraż obywatelska/fot. Wacław Saryusz Wolski / tyg. ŚwiatStraż obywatelska/fot. Wacław Saryusz Wolski / tyg. Świat A dziś jesteśmy najbardziej rozbrojonym krajem w Europie. W kwestii posiadania broni od 1945 roku niewiele się zmieniło. Może już nie zabijają za jej posiadanie, ale zdobycie broni do ochrony domowników i majątku stało się praktycznie niemożliwe. Komuniści skutecznie i systematycznie wpajali w nasz naród robotniczą myśl socjalistyczną, co spowodowało, że z walecznego i dumnego narodu staliśmy się niewolnikami. Nasz naród skarlał i na słowo “broń” ludzie dostają spazmów. Ostatnie manifestacje czy to w Europie, Ameryce Północnej czy Południowej, pokazują pewien schemat co do działań policji, a w zasadzie ich brak na rozruchy. Pokazany jest nam jakiś nowy element, że jest odgórny nakaz nie reagowania. Podpalenie policjanta w Meksyku i całkowity brak reakcji jego kolegów, obywatelom mówi jedno: policja, która nie jest w stanie sama się ochronić, tym bardziej nie ochroni obywatela. Musimy się zbroić, nasz los, życie, zdrowie, majątek jest tylko w naszych rękach. Polacy są rozbrojeni przez komunistów i ich kolejne pokolenia. Nie mamy broni, straży obywatelskich. Nadchodzą czasy, że o swoje bezpieczeństwo mamy zadbać my. Na zakończenie, proszę zwrócić uwagę na hasła jakie głoszą protestujący na ulicach. Są przeciw faszyzmowi a nie komunizmowi, czyli nic się nie zmieniło. Komunizm wciąż w natarciu i to coraz ostrzejszym, a ludzie tego nie widzą? Ustawa z dnia 21 maja 1991r. o broni i amunicji, określa zasady wydawania i cofania pozwoleń na broń, nabywania, przechowywania, zbywania i deponowania broni i amunicji, przewozu przez terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz przywozu z zagranicy i wywozu za granicę broni i amunicji, jak również zasady posiadania broni i amunicji przez cudzoziemców oraz zasady funkcjonowania strzelnic. Bronią w rozumieniu ustawy jest: 1) broń palna, w tym broń bojowa, myśliwska, sportowa, gazowa, alarmowa i sygnałowa,2) broń pneumatyczna,3) miotacze gazu obezwładniającego,4) narzędzia i urządzenia, których używanie może zagrażać życiu lub zdrowiu:a) broń biała w postaci:– ostrzy ukrytych w przedmiotach nie mających wyglądu broni,– kastetów i nunczaków,– pałek posiadających zakończenie z ciężkiego i twardego materiału lub zawierających wkładki z takiego materiału,– pałek wykonanych z drewna lub innego ciężkiego i twardego materiału, imitujących kij bejsbolowy,b) broń cięciwową w postaci kusz,c) przedmioty przeznaczone do obezwładniania osób za pomocą energii Główny Policji informuje właściwe władze innych państw członkowskich Unii Europejskiej o rodzajach broni palnej, której posiadanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest zakazane albo możliwe na podstawie pozwolenia oraz której przywóz na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie wymaga uzyskania zaświadczenia konsula Rzeczypospolitej na broń wydawane jest w następujących celach:1) ochrony osobistej lub ochrony bezpieczeństwa innych osób oraz mienia,2) łowieckich,3) sportowych,4) kolekcjonerskich,5) pamiątkowych, 6) szkoleniowychNabywanie, posiadanie oraz zbywanie broni i amunicji poza przypadkami określonymi w ustawie jest zabronione. Osoba ubiegająca się o pozwolenie powinna przedłożyć do właściwego komendanta policji:wniosek o wydanie pozwolenia na broń z określeniem rodzaju i ilości broni, celu posiadania broni i wskazanie powodów ubiegania się o pozwolenie,wydane pozytywne orzeczenie lekarskie oraz orzeczenie psychologa (są ważne tylko przez 2 miesiące), dwie fotografie 3 na 4 cm,dowód uiszczenia opłaty skarbowej w wysokości 242 zł, oraz dokumenty uzasadniające potrzebę posiadania broni w określonym celu: 1) W przypadku broni palnej do celów łowieckich: - zaświadczenie z Polskiego Związku Łowieckiego o zdaniu egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania danego rodzaju j broni oraz umiejętności posługiwania się bronią, - zaświadczenie o przynależności do Polskiego Związku Łowieckiego. 2) W przypadku broni palnej do ochrony osobistej: - wskazanie okoliczności faktycznych, popartych konkretnymi przykładami, świadczących o ponadprzeciętnym, stałym, realnym zagrożeniu życia lub zdrowia wnioskodawcy, - wskazanie jednostki Policji lub Prokuratury, do których zgłaszano zdarzenia dotyczące zagrożenia życia bądź zdrowia (data zgłoszenia, numer prowadzonych spraw, sposób ich zakończenia przez organy ścigania, kopie rozstrzygnięć należy dołączyć do podania jako załączniki) lub ewentualnie określenie powodów braku zgłoszenia organom ścigania zdarzeń świadczących o istnieniu zagrożenia życia lub zdrowia. 3) W przypadku broni palnej do celów sportowych:- wszelkie dokumenty potwierdzające osiąganie wybitnych wyników w strzelectwie sportowym w tym :- posiadanie patentu strzeleckiego, - przynależność do klubu lub stowarzyszenia sportowego, realizującego strzelectwo sportowe, - częstotliwość udziału w treningach, zawodach krajowych, zagranicznych organizowanych zgodnie z kalendarzem imprez strzeleckich przez Polski Związek lub Okręgowe Związki Strzelectwa również serwis: Policja Egzamin Składa się z 2 części:- teoretycznej, obejmującej sprawdzenie znajomości przepisów dotyczących posiadania i używania broni, - praktycznej, obejmującej sprawdzenie umiejętności bezpiecznego posługiwania się bronią danego organizują organy właściwe w sprawach wydawania pozwoleń na broń (przeprowadza go, co najmniej 3-osobowa komisja).Teoretyczną część egzaminu przeprowadza się w formie testu, a warunkiem jego zaliczenia jest udzielenie przez zdającego prawidłowej odpowiedzi na wszystkie pytania. W przypadku niezaliczenia części teoretycznej zdający nie jest dopuszczany do egzaminu praktycznego. Gdy nie uda się zaliczyć praktyki, poprawka obejmuje tylko tę część przysługuje jeden egzamin poprawkowy, który przeprowadza się nie wcześniej niż po upływie siedmiu dni od dnia niezdania pozwolenia na brońPozwolenie na broń wydawane jest jedynie przez właściwego ze względu na miejsce stałego pobytu zainteresowanej osoby lub siedzibę zainteresowanego podmiotu komendanta wojewódzkiego Policji. Pozwolenie wydawane jest w formie decyzji administracyjnej na czas pozwoleniu określa się :1) cel, w jakim zostało wydane,2) rodzaj broni,3) liczbę egzemplarzy również serwis: PozwoleniaPozwoleniem wydaje się zaświadczenie uprawniające do nabycia, w terminie trzech miesięcy od daty wydania zaświadczenia, określonego w pozwoleniu rodzaju broni i amunicji do tej broni oraz określonej w pozwoleniu liczby egzemplarzy broni wraz z uprawniony do rejestracji:Rejestracji dokonuje właściwy organ Policji na podstawie dowodu nabycia broni, a fakt posiadania zarejestrowanej broni potwierdza się w legitymacji posiadacza broni. Amunicję można nabywać na podstawie legitymacji posiadacza broni lub świadectwa broni, wyłącznie dla tej broni, która jest określona w legitymacji albo na podstawie świadectwa broni i pisemnego zamówienia podmiotu uprawnionego do nabycia osoby posiadającej pozwolenie na broń: - nabywca broni jest zobowiązany ją zarejestrować w ciągu 5 dni,- posiadacz broni w przypadku jej utraty jest obowiązany niezwłocznie, nie później jednak niż w ciągu 24 godzin od chwili stwierdzenia utraty broni, zawiadomić o tym Policję,- osoba posiadająca pozwolenie na broń jest obowiązana w razie zmiany miejsca zamieszkania zawiadomić o tym fakcie pisemnie, w terminie 14 dni od dnia zmiany miejsca zamieszkania, organ Policji właściwy ze względu na nowe miejsce zamieszkania, - broń i amunicję należy przechowywać i nosić w sposób uniemożliwiający dostęp do nich osób nieuprawnionych,- wywóz broni i amunicji za granicę przez obywateli polskich wymaga zgody właściwego organu Policji,- posiadacz broni raz na 5 lat jest zobowiązany przedstawić właściwemu organowi Policji aktualne orzeczenia lekarskie i psychologiczne (w przypadku wydania negatywnego orzeczenia lekarz lub psycholog zobowiązany jest zawiadomić o tym właściwy organ Policji).Właściwy organ Policji cofa pozwolenie na broń, jeżeli osoba, której pozwolenie takie wydano nie przestrzega w/w obowiązków, oraz należy do osób wobec których ustawa przewiduje zakaz wydawania pozwolenia na broń.(art. 15pkt1)Pozwolenia na broń nie wydaje się osobom:1) nie mającym ukończonych 21 lat, (wyjątek- na wniosek szkoły, organizacji sportowej i stowarzyszenia obronnego pozwolenie może być wydane osobie mającej ukończone 18 lat, jednakże tylko na broń służącą do celów sportowych).2) z zaburzeniami psychicznymi, o których mowa w ustawie z dnia 19 sierpnia 1994 r. o ochronie zdrowia psychicznego (Dz. U. Nr 111, poz. 535, z 1997 r. Nr 88, poz. 554 i Nr 113, poz. 731, z 1998 r. Nr 106, poz. 668 i z 1999 r. Nr 11, poz. 95), lub o znacznie ograniczonej sprawności psychofizycznej,3) wykazującym istotne zaburzenia funkcjonowania psychologicznego,4) uzależnionym od alkoholu lub od substancji psychoaktywnych,5) nie posiadającym miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej,6) co do których istnieje uzasadniona obawa, że mogą użyć broni w celach sprzecznych z interesem bezpieczeństwa lub porządku publicznego, w szczególności skazanym prawomocnym orzeczeniem sądu za przestępstwo z użyciem przemocy lub groźby bezprawnej albo wobec których toczy się postępowanie karne o popełnienie takiego na broń nie wymaga się w przypadku:• posiadania broni palnej wytworzonej przed rokiem 1850,• gromadzenia broni w zbiorach muzealnych na podstawie odrębnych przepisów,• dysponowania bronią przez przedsiębiorców dokonujących obrotu bronią i amunicją na podstawie koncesji lub świadczących usługi rusznikarskie na podstawie odrębnych przepisów, o ile jest to związane bezpośrednio z prowadzeniem działalności gospodarczej,• używania broni w celach sportowych, szkoleniowych lub rekreacyjnych na strzelnicy działającej na podstawie zezwolenia właściwego organu,• posiadania broni alarmowej o kalibrze do 6 mm,• posiadania ręcznych miotaczy gazu obezwładniającego,• posiadania przedmiotów przeznaczonych do obezwładniania osób za pomocą energii –elektrycznej o średniej wartości prądu w obwodzie nie przekraczającej 10 mA i energii nie przekraczającej 300 mJ,• używania broni sygnałowej do celów wzywania pomocy, ratowniczych, poszukiwawczych oraz w trakcie imprez prawna:Ustawa z dnia 21 maja 1999r. o broni i amunicji.( Dz. U. z 2004 r. nr 52, poz. 525 )Rozporządzenie MSWiA z dnia 20 marca 2000 r. w sprawie egzaminu ze znajomości przepisów dotyczących posiadania broni oraz umiejętności posługiwania się bronią (Dz. U. nr 19, poz. 241 )

posiadanie broni w polsce za i przeciw